همچو عنقا خجل از تهمت نامم مکنید

وهم جرات قفسی بودکه نشکستم من

دل گمگشته که در سینه سپندیها داشت

گرهی بود ندانم به کجا بستم من

درکجایم بنمایید اگر هستم من

نیستی شیخ که نفرت رسد از رندانت

تو خمار از چه کشی بیدل اگر مستم من