گفتند در این بزم سزاوار ادب کیست

حیرانم و آیینه گری نیست فن من

شمع سحرم ، پیری ام افسون تسلی است

خواهد مژه خواباند کنون پر زدن من

گفتم نگه کار به عبرت فکن من

عمریست تماشایی سیر دل تنگم

در غنچه شکسته ست دماغ چمن من