موج زد ابرام و نگذشت از پل تمکین من

ذوق آگاهی به چندین شبهه ام پامال کرد

عالم تمثال شد آیینه خود بین من

بسکه چون گوهر قناعت در مزاجم پا فشرد

بستن چشمی ست تسخیر جهات اما چه سود

داد گیرایی به حیرت چنگل شاهین من

ناروایی معنی ام را بسکه در پستی نشاند