بستن چشمی ست تسخیر جهات اما چه سود

عالم تمثال شد آیینه خود بین من

بسکه چون گوهر قناعت در مزاجم پا فشرد

موج زد ابرام و نگذشت از پل تمکین من

داد گیرایی به حیرت چنگل شاهین من

ناروایی معنی ام را بسکه در پستی نشاند

خاک می لیسد زبان عبرت از تحسین من