داد گیرایی به حیرت چنگل شاهین من

بسکه چون گوهر قناعت در مزاجم پا فشرد

موج زد ابرام و نگذشت از پل تمکین من

بستن چشمی ست تسخیر جهات اما چه سود

ناروایی معنی ام را بسکه در پستی نشاند

خاک می لیسد زبان عبرت از تحسین من

از شکست دل خیال نازکی گل کرده ام