روزگاری چشم مجنون داشت مشق گردشی

بی غباری نیست خط صفحه سیمای من

ای هوس چون گل فریب عشرت از رنگم مده

خون پروازیست در بال قفس فرسای من

گردباد است این زمان در مکتب صحرای من

دستگاه عبرت اینجا جز تعلق هیچ نیست

می گشاید چشم من چون شمع خار پای من