ترک دنیا هم دماغ همت من بر نداشت

در غبار وحشت دی می تپد فردای من

سایه مویی زکلک خود تصورکرد وبس

نقشبند وهم در صنع ضعیفیهای من

رنجه کرد افشاندن این گرد پشت پای من

مشت خاکم لیک در عرض بهار رنگ و بو

عالمی آیینه می پردازد از سیمای من