رنجه کرد افشاندن این گرد پشت پای من

سایه مویی زکلک خود تصورکرد وبس

نقشبند وهم در صنع ضعیفیهای من

ترک دنیا هم دماغ همت من بر نداشت

مشت خاکم لیک در عرض بهار رنگ و بو

عالمی آیینه می پردازد از سیمای من

نقش مهرخامشی چون موج برخود می تپد