مشت خاکم لیک در عرض بهار رنگ و بو

نقشبند وهم در صنع ضعیفیهای من

ترک دنیا هم دماغ همت من بر نداشت

رنجه کرد افشاندن این گرد پشت پای من

عالمی آیینه می پردازد از سیمای من

نقش مهرخامشی چون موج برخود می تپد

در محیط حسرت طبع سخن پیرای من