پرده ناموس بیرنگی ست شوخیهای رنگ

عالمی آیینه می پردازد از سیمای من

نقش مهرخامشی چون موج برخود می تپد

در محیط حسرت طبع سخن پیرای من

می دری جیب پری گر بشکنی مینای من

از سبکروحی درون خانه بیرونم ز خوبش

چون نگه در دیده ها خالیست از من جای من