چون نگه در دیده ها خالیست از من جای من

پرده ناموس بیرنگی ست شوخیهای رنگ

می دری جیب پری گر بشکنی مینای من

از سبکروحی درون خانه بیرونم ز خوبش

اینقدرها لاله گلزار سودای کی ام

بی چراغان نیست دشت و در ز نقش پای من

عمرها شد حسرتم خون گشته پابوس اوست