اینقدرها لاله گلزار سودای کی ام

می دری جیب پری گر بشکنی مینای من

از سبکروحی درون خانه بیرونم ز خوبش

چون نگه در دیده ها خالیست از من جای من

بی چراغان نیست دشت و در ز نقش پای من

عمرها شد حسرتم خون گشته پابوس اوست

صفحه می باید حنایی کردن از انشای من