یاد ایامی که از آهنگ زنجیر جنون

بی چراغان نیست دشت و در ز نقش پای من

عمرها شد حسرتم خون گشته پابوس اوست

صفحه می باید حنایی کردن از انشای من

کوچه نی بود یکسر جاده در صحرای من

شمع این محفل نی ام لیک از هجوم بیخودی

در رکاب رنگ از جا رفته است اجزای من