هیچکس خجلت نقاب ربط کمظرفان مباد

کوچه نی بود یکسر جاده در صحرای من

شمع این محفل نی ام لیک از هجوم بیخودی

در رکاب رنگ از جا رفته است اجزای من

نشئه عمری شد عرق می چیند از صهبای من

کرد بیدل سرخون جمعیتم آخر چوشمع

داغ جانکاهی همان ته جرعه مینای من