کرد بیدل سرخون جمعیتم آخر چوشمع

در رکاب رنگ از جا رفته است اجزای من

هیچکس خجلت نقاب ربط کمظرفان مباد

نشئه عمری شد عرق می چیند از صهبای من

داغ جانکاهی همان ته جرعه مینای من