موج می شد جوهر آیینه مینای من

بسکه افشردم قدم در خاک راه نیستی

همچو شمع آخرسر من گشت نقش پای من

صافی دل در غبار عرض استعداد رفت

راه از خود رفتنم از شمع هم روشن تر است

جاده پرداز است برق ناله در صحرای من

حسن هرجا جلوه گر شد عشق می آید برون