حسن هرجا جلوه گر شد عشق می آید برون

موج می شد جوهر آیینه مینای من

راه از خود رفتنم از شمع هم روشن تر است

جاده پرداز است برق ناله در صحرای من

عرض مجنون می دهد آیینه لیلای من

تا قیامت بایدم سرگشته پرواز بود

دام دارد بر هوا صیاد بی پروای من