عرض مجنون می دهد آیینه لیلای من

راه از خود رفتنم از شمع هم روشن تر است

جاده پرداز است برق ناله در صحرای من

حسن هرجا جلوه گر شد عشق می آید برون

تا قیامت بایدم سرگشته پرواز بود

دام دارد بر هوا صیاد بی پروای من

همچو برق آغوش از وحشت مهیا کرده ام