دام دارد بر هوا صیاد بی پروای من

حسن هرجا جلوه گر شد عشق می آید برون

عرض مجنون می دهد آیینه لیلای من

تا قیامت بایدم سرگشته پرواز بود

همچو برق آغوش از وحشت مهیا کرده ام

طول صد عقبا امل صرفست بر پهنای من

پرده تحقیق بیدل تا کجا خواهی شکافت