ماند نهان از نظر صورت پیدای من

بال فشان می روم لیک ندانم کجا

بر پر من بسته اند نامه عنقای من

بسکه به رویم عرق آینه شرم بست

همقدم گرد باد تاختم از بیخودی

گردش ساغر شکست گردن مینای من

خجلت اعمال پوچ نامه به فردا فکند