غیر فسوس از نفس یک سخنم گل نکرد

دام نکرد از حباب آینه دریای من

با همه آزادگی منفعل هستی ام

حیف که چین وار نیست دامن صحرای من

هر چه شنیدم زدل بود همین وای من

ضعف به صد دشت و در می کشدم سایه وار

تا به کجایم برد لغزش بی پای من