ضعف به صد دشت و در می کشدم سایه وار

حیف که چین وار نیست دامن صحرای من

غیر فسوس از نفس یک سخنم گل نکرد

هر چه شنیدم زدل بود همین وای من

تا به کجایم برد لغزش بی پای من

چند نفس خون کنم تا به خود افسون کنم

سوختم و وا نشد در دل من جای من