چند نفس خون کنم تا به خود افسون کنم

هر چه شنیدم زدل بود همین وای من

ضعف به صد دشت و در می کشدم سایه وار

تا به کجایم برد لغزش بی پای من

سوختم و وا نشد در دل من جای من

خواه ادب پروریم خواه گریبان دریم

غیردرین خیمه نیست جز من و لیلای من