چون سپندم چشم زخم است انتظار سوختن

می درد چون صبح جیب آسمان سودای من

بی نیاز دستگاه وحشت است آزادی ام

زحمتی چیدن ندارد دامن صحرای من

آتش دل گر نپردازد به حالم وای من

بیدل ازکیش نفس سرمایگان دیگر مپرس

نیست غیر از نیستی دین من و دنیای من