از سر کویت غبارم برده اند اما هنوز

گل زنقش پا به سر دارد خمیدنهای من

عالمی را کرد حسرت بسمل ناز و نیاز

دور باش غمزه و دزدیده دیدنهای من

می تپد هر ذره در یاد تپیدنهای من

جرات بیحاصلی خجلت گداز کس مباد

اشک شد پرواز چون چشم از پریدنهای من