به ناله روز کنم تا ز خود برون آیم

جنون فقر اگر نشکند سفالی من

کسی فسانه ابرام تا کجا شنود

کری به گوش جهان بست هرزه نالی من

قفس تراش برآمد شکسته بالی من

در انتظارکه محوم که همچو پرتو شمع

نشسته است ز خود رفتنم حوالی من