موج لب خشکی تری دارد چراغ آبگون

مشت خاک ما که از بی انفعالی بسته سنگ

یک عرق گر گل کند آیینه می آید برون

سرنگونیهای ماه نو دلیل عبرت است

هر که را دیدم توانایی به خاک افکنده بود

بیدل اینجا نیست غیر از مرکب طاقت حرون