تو و من عالمی را از حقیقت بیخبر دارد

به ذوق دانه و آب از قفس نتوان شدن ممنون

جنون عالم ازگرد سحر بی پرده است اینجا

بقدر داغ اختر پنبه سامان می کند گردون

زمانی گر نفس دزدی عبارت نیست جز مضمون

گشاد دل به آغوش تعلقها نمی سازد

چو صحرا وسعتم افکنده است از خانمان بیرون