دل آب گشت و نمی آید این خدنگ برون

ز پرده آیی اگر از قبای تنگ برون

به روی گل ننشیند ز شرم رنگ برون

خیال آن مژه خون می کند چه چاره کنم

زمانه مجمع آیینه های ناصاف است

درون صفا ز کدورت نشسته زنگ برون

حذر کنید ز کینی که از دو دل خیزد