دانم که بگذرد ز سر جرم من که او

دارم امید عاطفتی از جانب دوست

کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست

گر چه پریوش است ولیکن فرشته خوست

چندان گریستم که هر کس که برگذشت

در اشک ما چو دید روان گفت کاین چه جوست