سربه سنگی آیدت کز خود بری بوی سراغ

خانه پا در حنا نتوان گرفتن همچو زین

سایه وتمثال هرگز شخص نتواند شدن

نیست هستی جز گمان ، گو پرده بردارد یقین

می دهد تمثالت از آیینه و نام از نگین

ای سپند آن به که از وضع خموشی نگذری

ناله اینجا دور باش سرمه دارد در کمین