به خاک ختم عروج است اتصال جبین

تواضع آینه دار کمال مرد بس است

چو ماه از خم ابروکنید بال جبین

ز سجده محرم قرب بساط ناز شو

تر است از عرق شرم تشنه کامی حرص

ولی تو غافلی از چشمه زلال جبین

ثبات چهره گشای بنای تسلیم است