گردی غبار خاطر خال سیاه او

زبن قامتی که حلقه تسلیم بیخودی ست

دامی فکنده ایم به راه نگاه او

آهسته رو که بر دل موری اگر خوری

چندانکه می شود نظر همتت بلند

دارد عروج آینه بارگاه او

گر تار و پودکارگه عشق پروری