خلق ز سعی نارسا سوخت جبین به نقش پا

در کف وهم من که داد آینه محال تو

این بم و زیر و قیل و قال نیست به ساز لایزال

نقص و کمال فهم ماست بدر تو و هلال تو

برهمه داغ سایه بست سرکشی نهال تو

شیشه ساعت فلک از چه حساب دم زند

راه نفس گرفته است غیرت ماه و سال تو