خاک بر سرکرده عشق و پای درگل ماندحسن

از تکلف دوختند این جامه بر بالای سرو

صفر در معنی الفها را یکی ده می کند

طوق قمری می فزاید قدر استغنای سرو

گر بهار این رنگ دارد حیف قمری وای سرو

بیدل آخر خاک می گردد درین حرمانسرا

عارض رنگین گل تا قامت رعنای سرو