بیدل آخر خاک می گردد درین حرمانسرا

طوق قمری می فزاید قدر استغنای سرو

خاک بر سرکرده عشق و پای درگل ماندحسن

گر بهار این رنگ دارد حیف قمری وای سرو

عارض رنگین گل تا قامت رعنای سرو