باده را در دامن مینا بهاری دیگر است

عالمی خم شد به فکر بار ناپیدای سرو

باغبانان قدر آزادی ندانستند حیف

ناله بایستی درین گلشن نشاندن جای سرو

آب دارد آبرو تا می رود در پای سرو

شعله ادراک خاکسترکلاه افتاده است

نیست غیر از بال قمری پنبه مینای سرو