عمری ست بار می کشی اکنون خمیده رو

سعی شرار اینهمه فرصت شمار نیست

یک پر زدن به همت رنگ پریده رو

ای بیخبر ز قامت پیری چه شکوه است

زبن گرد تهمتتی که نفس نام کرده اند

چون صبح دامنی که نداری کشیده رو

کورانه چند در پی عصیان قدم زدن