چون صبح دامنی که نداری کشیده رو

ای بیخبر ز قامت پیری چه شکوه است

عمری ست بار می کشی اکنون خمیده رو

زبن گرد تهمتتی که نفس نام کرده اند

کورانه چند در پی عصیان قدم زدن

شایدکه بازگردی از این راه دیده رو

بی وحشتی رهایی ازین باغ مشکل است