کورانه چند در پی عصیان قدم زدن

عمری ست بار می کشی اکنون خمیده رو

زبن گرد تهمتتی که نفس نام کرده اند

چون صبح دامنی که نداری کشیده رو

شایدکه بازگردی از این راه دیده رو

بی وحشتی رهایی ازین باغ مشکل است

از بوی گل به خویش فسونها دمیده رو