بر نردبان صبح ز دامان چیده رو

بی وحشتی رهایی ازین باغ مشکل است

از بوی گل به خویش فسونها دمیده رو

زین خاکدان عروج تو در خورد وحشت است

قاصد پیام ما نفس واپسین ماست

گر محرمی ز آینه چیزی شنیده رو

بیدل به هر طرف کشدت کاتب قضا