حافظ اندر درد او می سوز و بی درمان بساز

خاک راهی کان مشرف گردد از اقدام دوست

میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق

ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست

زان که درمانی ندارد درد بی آرام دوست