آنجاکه خلوت اوست امکان یاد من کو

از شمع بزم مقصود نی شعله ای ست نی دود

باید پری به هم سود پروانه سوختن کو

ما را برون آن در پا در هوا خروشی ست

چندی به قید هستی مفت است رقص و مستی

هر گه قفس شکستی اشغال پر زدن کو

افسانه گرم دارد هنگامه توهم