عشق را بر نقص استعداد من

جانب دل هم نگاهی گاه گاه

در تماشاخانه آیینه ام

می شود جوهر چو می سوزد نگاه

گریه ابر است بر حال گیاه

می گدازد شمع و از خود می رود

کای به خود واماندگان این است راه