اوج اقبال شهنشاهی توهم کرده است

آینه یک گل زمین است و جهانی خانه خواه

گرگشایی دیده انصاف بر اقبال ظلم

همچوآتش اخگر است و شعله آن تخت وکلاه

بر سر مژگان نم اشکی چکیدن دستگاه

استخوان چرب و خشکی هست کز خاصیتش

سگ توجه بر گدا دارد هما بر پادشاه