با شکوه آسمان گردن نیفرازد زمین

سگ توجه بر گدا دارد هما بر پادشاه

ای هوس رسوایی دیبا و اطلس روشن است

بیش ازین از جامه عریانی ام عریان مخواه

خاک باید بود پیش رفعت آن بارگاه

محرم راز کرم نتوان شدن بی احتیاج

در پناه رحمت آخر می برد ما را گناه