ناله گر از پا نشیند اشک می افتد به راه

زبن چمن رشکی ست بر اقبال وضع غنچه ام

کز شکست دل دهد آرایش طرف کلاه

طالب وصلیم ما را با تسلی کار نیست

درگلستانی که تخمی از محبت کاشتند

زخم می بالد گل اینجا ناله می روید گیاه

نقشبندان هوس را نسبتی با درد نیست