تا ابد محو شکوه خلق باید بود و بس

خانمان مردمان دیده می باشد سیاه

جلوه فرش توست اگر از شوخ چشمی بگذری

می شود آیینه چون هموار می گردد نگاه

شاه ما آیینه می پردازد ازگرد سپاه

بی تماشا نیست حیرتخانه ناز و نیاز

عشق اینجا آه آهی دارد آنجا واه واه