شاه ما آیینه می پردازد ازگرد سپاه

جلوه فرش توست اگر از شوخ چشمی بگذری

می شود آیینه چون هموار می گردد نگاه

تا ابد محو شکوه خلق باید بود و بس

بی تماشا نیست حیرتخانه ناز و نیاز

عشق اینجا آه آهی دارد آنجا واه واه

چون نگه دردیده حیران ما مژگان گمست