سر راه ناامیدی نه مقام انتظار است

به غبار این بیابان نه نشان پا نشسته

به بساط ناتوانی همه نقش ما نشسته

دل بینوا ندانم به چه مدعا نشسته

ز هجوم رفتگانم سر و برگ عافیت کو

که صدای پا به گوشم چو هزار پا نشسته